@TC_Disisleri Bakan Yardımcısı @frkkymkc'nın BM #UPRTurkey toplantısında kağıttan okumaya çalışırken İngilizcesiyle alay konusu olup haklı bir üne kavuştuğu konuşma metni, aslında en öncelikli olarak içerik açısından skandal mahiyetteydi.

"Sayın Hocam, E-posta mesajıma yanıt verme nezaketi gösterdiğiniz için teşekkür ederim. Agos'taki yazınızda "toptancı yaklaşım" ve bazı hususları "eksik bırakma" şeklinde iki hata yaptığınızı kabul etmenizi ve bir sonraki yazınızda bu hususlara değinme taahhüdünde bulunmanızı önemsiyorum.

Uluç Özülker'in "dil bilmiyorlar", "herhangi bir backgroundları yok" dediği ve "terörist!" olarak nitelediği ihraç olmuş 600 diplomattan birisi olmam cihetiyle, şahsım adına bu hayâsız şarlatanlığa bir cevap hakkı doğdu. Esasen ailemin bana verdiği terbiye icabı övünmek maksadıyla geçmişimi sayıp dökmekten ar ederim, ama haysiyet cellatlığına soyunan birtakım uzaktan kumandalı adamların yüzlerine bazı şeyleri çarpmak vacip oldu.

Baskın Bey, İki hata yaptığınızı belirttiğiniz cevabınızda, hata olarak nitelediğiniz söylemlerinizi esasen devam ettiriyorsunuz. "Toptancı bir yaklaşım doğru değildi." diyorsunuz ancak devamında "genel dışı istisnalar bulunduğunu, bunların kurunun yanında yaşlar olduğunu" ifade ediyorsunuz.

Baskın Bey Merhaba, Hocalığımı yapmamış ancak hocalık sıfatını haiz kişilere bugüne kadar hep hocam diye hitap ettim ve bundan mutluluk duydum. Size de aynı şekilde hitap etmek isterdim ancak bu hitabı hak etmediğinizi düşünüyorum. Hocalığın/akademisyenliğin en mümeyyiz vasfı şüphecilik ve bundan doğan gerçeği araştırma merakı ve istediğidir. Son yazınız (Kayıp ilanı: Türk dış politikası ve T.C. Dışişleri Bakanlığı) gösterdi ki bunların zerresi sizde bulunmuyor.

Dışişleri Bakanlığı personel sayısı bakımından en büyük kurumlar arasında değil. Dolayısıyla OHAL döneminde buradan ihraç edilen memurlara dair istatistikler, Milli Eğitim Bakanlığı veya Emniyet Genel Müdürlüğü gibi kurumlardaki kadar dikkat çekmedi. Ancak oransal açıdan bakıldığında, bu kurumda yürütülen tasfiye diğer kurumlardan geri kalmadı.

This report analyzes Turkey’s vision for Syria following the fall of the Assad family and the rise of the HTS under the leadership of Ahmad al-Sharaa. In this regard, it focuses on the foreign actors that, alongside Turkey, now have the greatest ability to shape Syria’s future: namely the United States and Israel.

This study evaluates, through long-term projections to 2053, the potential impact of increased EV penetration on Turkey’s energy landscape. It provides a comparative assessment of how changes in the share of EVs within the total vehicle fleet, across several scenario frameworks, could influence fuel demand and petroleum import volumes. A second, closely related objective is to measure the scale of Turkey’s oil dependency in order to establish a basis for examining its policy implications.

This study focuses on the geopolitical dimensions and constraints shaping Turkey’s ambition to become a natural gas hub. The emphasis is on Turkey’s diplomatic relations with key supplier countries, the political instability across the wider Middle East, and the limited capacity of neighboring states to produce and export gas reliably—factors that collectively can make or undermine Turkey’s hub ambitions.

The Turkey–EU Customs Union, established in 1995, has been a defining feature of trade relations between Turkey and the European Union. Over the past three decades, the global economic landscape has evolved significantly, necessitating a modernization of the agreement to address new trade realities, regulatory developments, and emerging geopolitical challenges.

'A gift from God' was one of Erdoğan's first descriptions related to coup attempt in July 15. At first no one realized that God's gift meant a chaotic environment in which he needed to declare a national emergency with no checks and balances and then transform Türkiye’s parliamentary democracy into an executive presidency.

This submission to the Universal Periodic Review (UPR) highlights severe issues undermining the integrity of Türkiye's judiciary, particularly focusing on rampant judicial corruption and impunity as well as human rights abuses which they facilitate. Based on the most recent incidents of corruption concerning members of the judiciary who serve in courts in Istanbul, Izmir and Ankara, this report seeks to examine the high-level corruption within the judiciary and the Turkish government’s failure or even willful ignorance in addressing it.