17 Aralık 2013’te resmi görevim icabı neredeyse tüm gün Başbakan Erdoğan’ın yakınındaydım. O gün şahit olduklarımı aktaracağım. Dışişleri kariyerimin o döneminde Bakan Ahmet Davutoğlu’nun danışmanıydım. Bakanla birlikte 16 Aralık'ta Konya’ya gittik.

Sayın Kurtulmuş, Geçtiğimiz günlerde katıldığınız bir programda; "eğer normal süreçlerle atmaya kalksaydık 2030 yılına kadar bunları devlet memurluğundan çıkaramazdık. Devlet kendini korumak için böyle acil olağanüstü bir tedbir almıştır" şeklindeki beyanatınızla KHK'ların hukuksuz olduğunu itiraf ve ilan etmiş oldunuz.

9 Şubat 2019 tarihli Dışişleri Bakanlığı açıklamasında Doğu Türkistan'daki Uygurların maruz kaldıkları baskılar konusunda Çin yönetimine ağır eleştiriler getiriliyordu. Açıklamanın başlangıcında, insan hakkı ihallalerinin son iki yılda ağırlaştığı vurgulanıyor, Çin yönetimi, Uygurların ve diğer Müslüman toplulukların etnik, dini ve kültürel kimliklerinin tasfiye etmekle suçlanıyordu.

Dışişleri Bakanlığı'ndan ihraç edilen diplomatlarla (meslek memurları ile konsolosluk ve ihtisas memurları) ilgili karalama kampanyalarında sıkça dillendirilen konulardan biri de Bakanlığın personel alım sınavlarının değiştirilmesi olageldi hep. Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu'nun da bu konuyu sık sık gündeme getirdiği anlaşılıyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın "Allah'ın lütfu" olarak tanımladığı 15 Temmuz darbe girişimi sonrası süreçte en fazla personel kıyımı yaşanan kurumlardan biri de hiç şüphesiz Dışişleri Bakanlığı'ydı. Bakanlığın belkemiğini oluşturan meslek memurları ile konsolosluk ve ihtisas memurlarından oluşan 600 civarında kariyer diplomat hiçbir idari veya adli soruşturma yapılmadan ve savunmaları dahi alınmadan KHK'larla kamu görevinden çıkarıldı.

This report analyzes Turkey’s vision for Syria following the fall of the Assad family and the rise of the HTS under the leadership of Ahmad al-Sharaa. In this regard, it focuses on the foreign actors that, alongside Turkey, now have the greatest ability to shape Syria’s future: namely the United States and Israel.

This study evaluates, through long-term projections to 2053, the potential impact of increased EV penetration on Turkey’s energy landscape. It provides a comparative assessment of how changes in the share of EVs within the total vehicle fleet, across several scenario frameworks, could influence fuel demand and petroleum import volumes. A second, closely related objective is to measure the scale of Turkey’s oil dependency in order to establish a basis for examining its policy implications.

This study focuses on the geopolitical dimensions and constraints shaping Turkey’s ambition to become a natural gas hub. The emphasis is on Turkey’s diplomatic relations with key supplier countries, the political instability across the wider Middle East, and the limited capacity of neighboring states to produce and export gas reliably—factors that collectively can make or undermine Turkey’s hub ambitions.

The Turkey–EU Customs Union, established in 1995, has been a defining feature of trade relations between Turkey and the European Union. Over the past three decades, the global economic landscape has evolved significantly, necessitating a modernization of the agreement to address new trade realities, regulatory developments, and emerging geopolitical challenges.

'A gift from God' was one of Erdoğan's first descriptions related to coup attempt in July 15. At first no one realized that God's gift meant a chaotic environment in which he needed to declare a national emergency with no checks and balances and then transform Türkiye’s parliamentary democracy into an executive presidency.

This submission to the Universal Periodic Review (UPR) highlights severe issues undermining the integrity of Türkiye's judiciary, particularly focusing on rampant judicial corruption and impunity as well as human rights abuses which they facilitate. Based on the most recent incidents of corruption concerning members of the judiciary who serve in courts in Istanbul, Izmir and Ankara, this report seeks to examine the high-level corruption within the judiciary and the Turkish government’s failure or even willful ignorance in addressing it.